www.kitapblog.org

“Dostluk” bir anlamda otobiyografik bir roman. “Gerçekle düşün bir harmanıdır,” diyor yazar. Olanla olmasının istediğini harmanlamış romanında. Bu nedenle ne roman kahramanları, ne de olaylar gerçekle bire bir örtüşmüyor.

Kitapta devrim tutkusunun, yanlış bir örgüt anlayışı ve oturmamış ideolojik çizgilerle nasıl aşınma noktasına gelindiği anlatılmış. Dostluklar ve güzel duyguların yerini yanlış anlayışların insan ilişkileri üzerine yarattığı tahribat yer alıyor. Yazar kitabında devrimcilik üzerine bir özeleştiri yapıp işlerin neden umulduğu gibi gitmediğini, devrimciliğin nasıl içinin boşaltıldığını anlatır.

(Arka Kapak)

“Yaklaşık iki senedir, gece gündüz sohbet ettiğim, yemekte, rüyalarımda, oturup kalkarken, çalışırken, hatta tuvaletteyken bile beni yalnız bırakmayan dostlarım vardı. Acıları paylaştık onlarla, sevinçleri, düşleri, düşkırıklıklarını, umutları, sevgileri, ihaneti… Ayrılıklar her zaman kötüdür bilirim. Şimdi yapayalnız, yine kalabalıkların arasında tek başıma kalmış gibi bir duyguyla doluyum. Bu herhalde profesyonelce yazmayı beceremeyen, benim gibi acemi olan her yazarın başına gelen bir şeydir. Adım adım kendiniz bir dostluk kuruyorsunuz romanınızın kahramanlarıyla. Oturup dertleşiyorsunuz, onlar sizin, siz onların dertlerine ortak oluyorsunuz. Sonra… Sonra, bu dostluğu, bu roman burda biter, diye kendi kendinize bitiyorsunuz.”

“Acılara Yenilmeyen Gülümseyişler”in yazarı Atilla Keskin ikinci romanı “Dostluk”ta Türkiye’nin yakın siyasi tarihinin bir panaromasını sunarken, 12 Eylül sonrası yurtdışına çıkan ve hayatlarını orada sürdüren insanların dramlarını sevinçlerini, çelişkilerini, kuşkularını anlatıyor.