www.kitapblog.org

Dün deliler gibi yağan yağmur ve çılgın fırtına nedeniyle evde kalınca; Rahmi Vidinlioğlu’nun bu kitabını bir çırpıda okuyuverdim.

Kitap, şizofren bir gencin hikayesini anlatıyor.
Başrolde; İstanbul, Cenk, Şizofreni (Deniz) ve Selin var.
Yardımcı Oyuncular ise; Demet, Psikiyatristler ve ilaçlar.

Kitabın başındaki İstanbul anlatımı gerçekten bir çok yere göndermeler yaparak ve ustalıkla işlenmiş.

İtiraf ediyorum; kitabın ilk sayfalarında şiir gibi bir dille aşka, sevgiliye, şizofreniye yazılan kısımlarda hep böyle giderse ben bu kitabı bitiremem diye hissettim.
Ancak tam zamanında hikaye devreye girdi ve ben de rahatladım. Sonrası çok çabuk aktı.

Şizofren bir gencin iç hesaplaşmaları, aşk, aldatma, karşılık beklemeksizin sevmenin gücü bence kitabın ana temasıydı.

Kitabın sonuna geldiğimde ikileme düştüm. Bir yanda bilimsel gerçeklikler bir yanda ise tüm onları bir yana atan ve yadsıyan bir sonuç.

Oturup, “acaba başımıza gelen her şeyi kafamızda biz mi yaratıyoruz? Bize dayatılanları mı sahipleniyoruz bizimMİŞ gibi?” diye düşündüm.

İçinden çıkamadım, cevabı bulmak o kadar kolay değil. İnanç sistemlerimiz, bize öğretilenler, bilimsel gerçekler, onlara rağmen başka bir inanca bağlanabilmek gibi bir çok değişken var işin içinde.

Bir itiraf daha: Şiir okumayı çok sevmem ve bu nedenle kitabın başındaki şiirsel anlatım, beni biraz yordu. Ancak Cenk’in “şiir sevilmez, yaşanır” sözü bana “işte bu, ben şiiri yaşamayı seviyorum” gibi bir açılım sağladı

Okurken Altını Çizdiklerim:

Oysa ilk başta görünen hiçbir şey derin olamazdı! Bir güzellik gerçekten güzellikse eğer ilk bakışta görülememeliydi.

Sana bir isim verene kadar tek sıkıntım sana bir isim vermekti, isim verdikten sonraki tek sıkıntım ise o ismi unutmak…

Kocaman bir okyanustum ben; benliğimden sıyrılıp Deniz oldum.

İnsan acı çektikçe büyüyor, acı çektikçe olgunlaşıyordu ve ne yazık ki doğanın değişmez bir kuralıydı olgunlaşan her şeyin aynı zamanda çürümesi.

Yalan söyleyen, bildiğine aykırı konuşan değildir yalnız, bilmediğine aykırı konuşan daha çok yalan söyler – Nietzsche

Aklı başında tüm filozoflar çok iyi bilir ki hiçbir düşünce bir anda oluşmaz.